Een brief voor mijn moeder

Ik geef niet op! Zolang er mogelijkheden zijn blijf ik het proberen. Niet te verwarren met pushen, want ik doe alles met respect voor haar… Zo ook Siri. Vandaag had ik hem aan de telefoon en hij zei: “I don’t give up!”. Vorige week heb ik een brief geschreven voor mijn moeder. De dochter van Siri heeft deze voor mij vertaald in het Singalees. Siri heeft gisteren contact opgenomen met de schoonzus van mijn moeder, lees verder …

Hoe gaat het nu?

Geregeld krijg ik de vraag hoe het nu gaat met de zoektocht. Velen heb ik er al over gesproken, maar ook mensen die meer op afstand mee leven wil ik graag vertellen over de ontwikkeling. Dit had ik al een tijdje in gedachten, maar op de een of andere manier kon ik mij er niet toe zetten. Ik denk dat ik het antwoord wel weet: papier is confronterend. Face to face verval ik al gauw in hetzelfde praatje. Maar als ik schrijf, is dat altijd meer dan ik vertel. lees verder …

tweede ontmoeting, vanaf een afstand…

Gisteren, 27 juli, om 00:25 zaten we in het vliegtuig. Het maakte zich klaar voor vertrek. Terwijl wij de startbaan opreden, begonnen mijn tranen te stromen. Alles kwam er uit. En afscheid nemen van Sri Lanka vond ik moeilijk. En nu ziet ik hier, weer op onze eigen bank, in ons eigen huis. Gisteren aan het begin van de avond zijn wij thuis gekomen.En dat voelde fijn! En nog fijner was het om vandaag de kinderen weer in onze armen te sluiten. En dan gaat alles gewoon weer verder, alsof we niet zijn weggeweest. Toch valt het niet te ontkennen. Ik ben God zo dankbaar dat we deze reis hebben gemaakt en voor wat het ons heeft opgeleverd, een paar uur voor vertrek. lees verder …

Achtbaan en deuren

Binnen een paar uur nadat het artikel in de krant was verschenen ontving Siri het een na het andere telefoontje. Een aantal serieuze, maar ook een hoop waar we niks mee konden. We maakten een lange reis, wat ons aanvankelijk veel hoop gaf, maar uiteindelijk eindigde in een teleurstelling. Maar die nu toch weer een staartje heeft gekregen. Deuren gaan dicht, maar nieuwe blijven opengaan. lees verder …

Een hoop te vertellen

De afgelopen dagen hebben we een hoop ondernomen. Zoektocht en ontspanning wisselden we af. Het is nu zondag 20 juli en we zijn hier alweer een week. Siri doet zijn uiterste best, haalt het onderste uit de kan en ook andere mensen helpen ons. Toch is het nog niet gelukt om mijn biologische moeder te vinden. We vrezen voor een valse naam, dat zij in ’85 heeft opgegeven. Hierdoor wordt het erg lastig om haar te vinden. Er staan nog een paar opties open, die we volgende week gaan proberen. Er komt veel op mij en ook op Gerben af. Ook allerlei emoties. Genieten doen we hier ook nog steeds! lees verder …

Schildpadden, Mrs. P en geduld… (dinsdag 14 juli)

Gisterochtend, dinsdag 14 juli, zaten we te wachten op het telefoontje van Mrs. P. De vrouw die destijds als soort van maatschappelijk werker (raad voor de kinderbescherming) betrokken was bij mijn adoptie. Wat voor rol zij nou precies had, is mij nog steeds wat onduidelijk, maar ik wil daar niet te veel energie in steken. Verder hadden we gepland om niet veel te doen, maar uiteindelijk hebben we een hoop gedaan. Heerlijk genoten van de dag, met als afsluiting een apart gesprek. lees verder …

de zoektocht is begonnen (maandag 14 Juli)

Maandagochtend werden we uit ons zelf om half 7 wakker. Bijna twaalf uur slaap achter de rug op dit tijdstip gebeurt ons nooit! Achteraf gezien dubbel fijn, aangezien het een dag vol indrukken, gebeurtenissen en emoties waren (die nog moeten landen bij mij).Op dit moment een hele prestatie om alles in de juiste volgorde te vertellen :P, nu dwarrelt alles nog aardig door elkaar heen. Hierbij een poging, al zittend op de veranda van het guesthouse. Warm is het nog steeds. lees verder …