Onverwacht

Vrijdagavond legden we alles wat betreft mijn moeder opnieuw in Gods handen. We vroegen om Zijn leiding en of Hij de deur wilde sluiten of openen. Die nacht kon ik niet goed slapen. Eerst was ik alert of er toch niet ergens een mega kakkerlak te voorschijn zou komen (sommigen weten van jullie dat ik niet van insecten hou…) en later merkte ik dat ik mij af vroeg of ik hier in de nabije toekomst echt zou kunnen wonen. De gedachte “ik kan dat helemaal niet” overviel mij. Maar algauw had ik ook de gedachte dit inderdaad klopte, maar dat wij dit ook helemaal niet alleen hoeven te doen. Met Gods hulp kunnen we zoveel meer. Ik bad om Gods kracht en moed en Zijn vreugde.

Donderdagochtend 20 juli, we besloten om niet met de trein te gaan. Er waren geen reserveerplaatsen meer 2,5 uur staan in een trein zonder airco met vijf koffers leek ons niet verstandig. We belden een chauffeur die ons naar Kandy heeft gebracht. Met de auto was dat een reis van vier uur door het drukke verkeer. Onderweg zijn we kort gestopt om een speciaal om echt Sri Lankaan fruit te kopen dat langs de weg verkocht werd en omdat Seth ineens moest overgeven (net als Ruchama geven we hem nu ook een pilletje tegen reisziekte om dit tijdens de volgende langere autoritten te voorkomen). Ik ben blij dat ik mijn tas vol had gestopt met plastic zakjes…
Tijdens de rit konden we veel van het dagelijks leven in Sri Lanka zien en ook de kinderen keken hun ogen uit en stelden vragen. Ik merkte dat heel anders tegen alles aankeek als de afgelopen nacht.

Kandy ligt in het midden van Sri Lanka en is erg bekend onder reizigers. Het is een drukke stad (een van de grootste steden van Sri Lanka) en staat bekend om de tempel van de tand. In deze tempel zou de tand van Buddha bewaard liggen. De stad bevindt zich in de bergen.

Aangekomen in Kandy werden we wederom vriendelijk ontvangen door de eigenaar van ons appartement. Zelf woont hij op de onderste twee verdiepingen met zijn gezin. We besloten kort na aankomst om lopend de stad in te gaan. Tijdens het lopen kwamen we tot de conclusie dat de tuktuk een betere en veiligere optie was, aangezien je niet overal goede voetpaden hebt.

We hebben wat gegeten en we hebben wat rond gelopen. Onze kinderen werden geraakt door het zien van daklozen op straat en besloten hun overgebleven eten aan hen te geven. Op de terugweg waren ze echter verdwenen, dus hebben we het aan de tuktuk driver gegeven.

Toen we de heuvel weer opklommen belde Siri mij. Hij vertelde dat mijn familie echt op mij zaten te wachten vandaag en het erg jammer vonden dat het niet doorging, of ik morgen kon komen. De schoonzus van mijn moeder zou iemand zoeken die zou kunnen vertalen. Van ter voren hadden we de reis niet gepland, maar zouden we in Sri Lanka wel de dagen invullen en chauffeurs regelen. Heel mooi (en typisch voor de cultuur) om te merken hoe we via via in contact komen met mensen ook als het gaat om praktische dingen. Die avond hadden we sowieso een gesprek met de vriend van de eigenaar van het appartement. Hij wilde voor de komende dagen onze chauffeur zijn als we ergens heen wilde. We spraken met hem over de volgende dag en hij wilde ons graag naar mijn moeder brengen. Ik kreeg ineens het idee dat hij ook kon vertalen en hij belde daarop de schoonzus. Die was zo blij met dit voorstel, want ze had niemand kunnen vinden. We spraken de volgende dag om 10 uur in de ochtend af.

Het was slechts een uurtje rijden vanaf Kandy (en vanaf de organisatie die we maandag zouden gaan bezoeken waarmee we hopen te gaan samenwerken). Bij aankomst van het stadje stond schoonzus inderdaad te wachten. Ze omhelsde ons en zei meteen dat Ruchama op “oma” lijkt, dit was ons en vele anderen eerder ook al opgevallen. “Je dochter is het bewijs dat dit je echte moeder is”, zei onze chauffeur later.
Schoonzus bracht ons naar mijn moeder.

Dwars door de prachtige natuur, met mooie vogels en planten, volgde een kort wandeltochtje van een kwartier. Onze chauffeur wees naar een rots die hoog boven het landschap uitsteeg: “That’s the Bible Rock”… Bijzonder dat deze juist op deze plek staat. Schoonzus wees ons op een andere berg, vlakbij hun huis waar de landslides een paar maanden geleden hadden plaats hadden gevonden (de grootste ramp sinds de Tsunami in 2004). Het hele dorp was weggevaagd, slechts een paar honderd meter vanaf de huizen van mijn familie. Een wonder dat hun huizen niet getroffen zijn. Wel hoorden we later van schoonzus dat de overheid hen dwingt om te vertrekken, aangezien in de nabije toekomst nieuwe landslides hun huizen kunnen verwoesten. De overheid heeft hen nieuw land gegeven en geld om een huis te bouwen. Mijn moeder is de enige van de familie die niks krijgt, aangezien ze “maar” alleen is en de overheid wilde haar naar een tehuis brengen. Een van haar broers, die voor haar zorgt, wilde dit absoluut niet en heeft besloten om haar in huis te nemen. Ze zijn nu bezig met bouwen en als we volgend jaar april (tijdens onze stage) weer komen zullen ze daar wonen. Gelukkig maar dat we nu toch konden komen, anders hadden we ze moeilijker kunnen vinden!

Op een gegeven moment moesten we een klein heuveltje opklimmen, waarna we bij het huis van mijn moeder kwamen. Daar stond ze dan, het filmpje zegt een hoop wat ik in woorden niet kan beschrijven en wat ons allemaal diep raakte. We gaven haar rijst, melkpoeder en zeep dat we kort daarvoor in een supermarkt hadden gekocht. Een klein detail viel mij meteen op. Ze had een schuine vlecht, net als Ruchama die dag. In de ochtend zei Ruchama dat ze dit wilde, terwijl ze normaal nooit om een schuine vlecht vraagt. Mijn moeder verontschuldigde dat ze zich net wilde gaan wassen (ze stond inderdaad met een emmertje). Ze zag er nog steeds erg dun uit en had vieze kleding aan. Haar huis bestaat uit niet meer dan een paar stenen muren met een dak. Mijn moeder wilde, uit schaamte, niet dat we het van binnen zouden bekijken.

We kwamen er al gauw achter dat ze in de war raakte als we vragen stelden over verleden en besloten om dit aan haar familie te vragen. We maakten gelijk met haar een foto, wat ze goed vond, samen met ons als gezin. Iselyne had haar polaroid camera mee, dus we konden haar gelijk een fotootje geven van ons zessen. Hier was ze zo blij mee, ze liet hem de komende uren niet meer los.

Mijn moeder wilde graag met ons naar het huis van haar broer. Soms krijgt ze eten van hem, maar ze eet ook van de vruchten die ze in de omgeving vindt. Inkomen heeft ze niet. Haar broer, mijn oom was er niet, maar wel hebben we een tijdje met mijn neef van twintig gepraat. Hij gaf ons allemaal een ‘King’s Coconut’ in de hand om uit te drinken. Voor onze kinderen was het de eerste keer dat ze hiervan proefden, maar ze vonden de smaak toch wat te vreemd.

In totaal heeft mijn moeder twee broers en drie zussen, waarvan er een onlangs is overleden. Zij leefde samen met mijn moeder in een huis. Haar ouders, mijn overgroot opa en oma zijn ook nog maar kortgeleden overleden.

Mijn neef van 20 vertelde dat hij in het leger zit en kon ook het een ander over mijn moeder vertellen. Ze was altijd een gewone vrouw, een heel lief en mooi karakter en had baantjes als ‘nanny’ van kinderen bij mensen thuis. In 2013 kwam ze op een dag thuis en zei ze alleen maar Engelse woordjes. De familie bracht haar naar het ziekenhuis en vermoedde dat ze iets ernstigs had meegemaakt. De arts kon niks doen en vermoedde het zelfde. Mijn moeder wilde zelf ook het liefst snel weg, ze moest niks van ziekenhuizen hebben. Sindsdien is ze zoals ze nu is, geregeld verward en ze lijkt zich dingen niet meer te kunnen herinneren. Mij viel het op dat ze alleen “blokkeerde” als ze vragen kreeg over vroeger. Op andere momenten leek ze alert, al zei ze weinig. We merkten dat ze zich steeds meer op haar gemak voelde en ze ging steeds dichtbij mij staan. Voordat we besloten te gaan gaf ik haar een knuffel. Dit wilde ik altijd zo graag doen, iets kleins maar toch iets groots wat ik kan geven. Ik merkte aan haar dat een knuffel niet gewoon voor haar was, misschien heeft ze er wel nooit een gehad in haar hele leven! Onze kinderen wilden op dat moment alleen een hand geven. Al die tijd zag je dat mijn moeder extra vertederd was door Seth (hij viel op een gegeven moment en meteen schoot ze te hulp) en aan hem gaf ze een kusje.

We kregen op ons hart om voor ons vertrek voor haar (en de familie) te bidden, wat ze goed vond. Na ons gebed zag ik dat er een bepaalde rust over haar heen was gekomen en ik zag iets (positiefs) aan haar wat ik niet goed kan omschrijven.

We besloten om nog eventjes langs schoonzus te gaan om nog kort wat te vragen, zij woont vlakbij samen met haar man en zoon (dit is dus een andere broer dan de broer die voor mijn moeder zorgt). Heerlijke rijst met vis curry’s en nog het een en ander waarvan ik de naam vergeten ben. Voordat het eten opgediend was, kwam schoonzus met een glas water op een dienblad naar mij toe, die ik er vervolgens van af pakte om een slok te nemen. Wat bleek? Dit is een ritueel om aan te geven dat het eten klaar is. Er wordt dan van je verwacht dat je het glas aanraakt. Hun zoon, mijn andere neef heb ik daar ook ontmoet. Hij is iets ouder dan mij en zat ook in het leger. In de oorlog (tot 2009 was er een burgeroorlog in Sri Lanka) is hij ernstig gewond geraakt en nog steeds heeft hij een granaatscherf in zijn nek die ze niet kunnen verwijderen omdat dit te gevaarlijk is. Dit veroorzaakt hevige chronische hoofdpijn.

Schoonzus vertelde nog het een en ander over mijn moeder, bijvoorbeeld dat ze zwanger uit Saudi-Arabië kwam en ze had het over een buitenlander. Schoonzus wilde niet dat de chauffeur mij dit vertelde. De kans is dus groot dat ik een Arabische vader heb. Ik besef mij dat ik de volledige waarheid nooit te weten zal komen. Hoewel ik dat natuurlijk graag zou willen, wil ik mij nog liever op de toekomst richten.

Voor vertrek heb ik mijn moeder nog een paar keer een knuffel gegeven en dit keer wilden onze kinderen dat ook doen. Je merkte aan mijn moeder hoe fijn ze het vond. Ook vertelde ik haar dat ik nooit boos ben geweest op haar. En ik maakte duidelijk dat we in april weer terug zijn in Sri Lanka en dat we dan weer langs zullen komen. Ze liep helemaal met ons mee naar de auto en zwaaide tot we uit het zicht waren verdwenen. Nog steeds met de foto in haar hand en de waaier die ze van Seth had gekregen. Met pijn in mijn hart reden we weg.

Wow, hier heb ik/ wij de afgelopen drie jaar voor gebeden en nu was het dus Gods tijd dat we echt contact met mijn moeder konden hebben. En waren zelfs onze kinderen er bij en kon Gerben haar ook in het echt ontmoeten! Onze chauffeur gaf aan dat hij ook erg geraakt was en een dergelijke situatie nog nooit eerder van zo dichtbij had mee gemaakt. Thuis vertelde hij alles aan zijn vrouw en dochter van tien. Vooral zijn dochter stelde allemaal vragen. Nu is het weer aan mij/ ons om alles weer los te laten en aan God te geven.

Een ding weet ik zeker, God maakt altijd af wat Hij eenmaal is begonnen en dat Hij iets begonnen is in dit geval, is voor ons heel duidelijk!

Ik typ dit nu vanuit Aluthgama, Zuid Oost Sri Lanka. De komende dagen zal ik meer vertellen over de afgelopen dagen. Onder andere over ons bezoek aan de organisatie die met straatkinderen werkt, dat we beiden als erg bevestigend hebben ervaren. Hier zien we onszelf zeker werken, elk met ons eigen kwaliteiten en gaven!

One thought on “Onverwacht

  1. Heel ontroerend en ook bemoedigend! Fijn dat je dit allemaal zo kunt delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *