Hoe gaat het nu?

Geregeld krijg ik de vraag hoe het nu gaat met de zoektocht. Velen heb ik er al over gesproken, maar ook mensen die meer op afstand mee leven wil ik graag vertellen over de ontwikkeling. Dit had ik al een tijdje in gedachten, maar op de een of andere manier kon ik mij er niet toe zetten. Ik denk dat ik het antwoord wel weet: schrijven is confronterend. Face to face verval ik al gauw in hetzelfde praatje. Maar als ik schrijf, is dat vaak meer dan ik vertel. Daarnaast maakt het meer bij mijzelf los.

Toen we ongeveer een maand terug waren, zochten we Siri op in Rotterdam die daar bij vrienden verbleef. We bespraken welke mogelijkheden wij nog hadden. We besloten dat Siri terug naar het gebied van Nanda zou reizen als hij weer terug zou zijn in Sri Lanka om contact met haar en de familie te leggen. Dit heeft hij een paar maanden geleden gedaan

Zoals iedereen wel weet, hechten Gerben en ik waarde in ons leven aan het plan dat God met ons heeft. In een week, ergens in oktober, baden wij op een avond: wilt U deuren open en sluiten… We wilden zo graag weten welk plan God met ons leven had, o.a. op het gebied van d reis naar Sri Lanka en mijn moeder (zo wat dagelijks bad ik voor Nanda), maar ook op het gebied van werk van Gerben. Totaal onverwachts belde Gerben mij die dag er na dat hij eerder naar huis zou komen omdat hij ontslag had gekregen van zijn werk. Allemaal heel verdrietig en lastig. We vroegen ons af: en nu?? De dag er na (ik wist niet precies wanneer Siri naar Nanda zou gaan): kreeg ik allemaal foto’s binnen van Nanda en verschillende familieleden! Wow! Geen idee waar alles toe leidt, dachten we, maar wij geloven dat God dat wel weet… Het klinkt makkelijk, maar zo ervaar ik het echt niet altijd!

 

nanda1Siri heeft heel wat uren met Nanda en familie gesproken. Nanda vroeg hem waar die ene vrouw was (ik dus). Ook wilde ze graag eten voor Siri maken, terwijl ze zelf soms drie dagen geen eten heeft. Ze is aangewezen op familie, die wel zijn voorzien van een inkomen. Nanda nam Siri  uit zichzelf mee naar een broer en schoonzus van haar en ook ontmoette hij hun zoon en zijn vrouw en baby. Nanda was hier geregeld en voelde zich hier prettig. Opnieuw ontkende ze bij Siri dat ze ooit kinderen heeft gehad, maar op het moment dat hij foto’s van mij liet zien barste ze in tranen uit en liep ze weg (een zelfde soort reactie had ze toen ik in levende lijve voor haar stond). Siri belde de vrouw die destijds reageerde op het kranten artikel en ook zij kwam er bij om Nanda op haar gemak te stellen. Maar het hielp niet, Nanda wilde niet praten. Later hoorde we ook dat ze bang is voor haar broers. Het gekke is dat iedereen inmiddels van het verhaal weet en graag van haar willen horen wat maakt dat ze niet over het verleden wil vertellen. Wel vroeg ze Siri om zijn telefoonnummer. Wat Siri op viel was dat hij op bepaalde momenten gewoon in gesprek kon zijn met Nanda, maar dat ze op andere momenten erg vergeetachtig/ verward leek.

Het enige wat Siri kon doen, was afspreken met de schoonzus op het moment dat zij aan het werk was in het ziekenhuis, om eens rustig te praten. Dit deed hij een maand later. De schoonzus zag de foto van mijn moeder (van 29 jaar geleden). Ze wist het zeker, dit is Nanda. Ze herkende zelfs de rode jurk die zij destijds droeg. Ze snapte alleen niet waarom ze niks wilde vertellen over die tijd. Familie wist wel te vertellen dat Nanda altijd “normaal” was, maar toen ze in die tijd terug kwam uit Colombo, was ze “gek” geworden. De schoonzus vertelde verder dat Nanda meerdere keren in de week ’s avonds laat weggaat. Ze zegt dan dat ze gaat werken, maar familie zegt dat ze geen werk heeft. Het aparte is dat ze geregeld terugkomt met een hoop kleding en spullen, die ze vervolgens wegstopt en niet draagt.

Weer belde ik met Siri. Ik wilde weten of er nog iets was wat we konden doen. Siri vertelde dat een aantal familieleden nieuwsgierig naar mij zijn. Een broer (man van de schoonzus waar ik over vertelde) was erg trots op mij zei Siri. Hij en zijn vrouw wilden mij graag zien. Siri legde uit dat ik niet zomaar terug kon komen. Deze broer wilde wel mee werken aan een DNA test, zelf of door op de een of andere manier Nanda mee te laten werken. Ik heb hier over nagedacht, maar uiteindelijk besloten dat ik dit niet wil. Ik wil niet alleen op papier weten of ze mijn moeder is. Ik wil wat voor haar betekenen. Ik wil contact met haar. In mijn hart weet ik dat Nanda mijn moeder is. Bovendien wil ik niet over haar grenzen gaan. Aan haar manier van reageren en haar gedrag merk  ik zelf dat ze een traumatisch verleden heeft. In Sri Lanka wordt dat niet op deze manier (h)erkend, vertelde Siri mij.

Het laatste telefooncontact dat ik met Siri had, was even voor de kerst. Hij vertelde mij dat hij de schoonzus had gesproken. Ze had verteld dat Nanda zelfs hun nu ontwijkt, uit angst dat ze over het verleden beginnen. Ik voelde mij schuldig, want dit is niet wat ik wilde. Wat heb ik los gemaakt? Een gedachte die door mij heen ging. Ik heb dus besloten om het hier bij te laten. Het enige wat ik kan doen is voor haar blijven bidden. Al vind ik dat wel lastig, want soms voelt het als zo beperkt. Tegelijk ben ik er van overtuigd, door wat ik in mijn leven al meerdere malen heb ervaren, dat bij God alles mogelijk is. Ik heb ervaren in mijn leven en ook tijdens onze reis in Sri Lanka, dat als ik (voor anderen )bid, dit tot bijzondere wendingen kan leiden.

nandaWat ik in ieder geval duidelijk heb voor mijzelf, is dat ik een sterk verlangen heb om op korte termijn weer naar Sri Lanka te gaan. Af en toe denk ik stiekem, vanuit dit verlangen: zou het zin hebben om zelf nogmaals naar Sri Lanka en Nanda te gaan? Ik wil zo graag wat voor Nanda betekenen. Haar nood raakt mij en op bepaalde momenten raakt het mij erg diep. We zullen zien wat er in 2015 gaat gebeuren…

 

3 thoughts on “Hoe gaat het nu?

  1. Hoi Mirjam en Gerben,

    Ik was wel al op de hoogte van alle ontwikkelingen. Het is knap dat je het verhaal zo helder hebt op kunnen schrijven. Maar ik heb er nog meer bewondering voor hoe je met de onzekerheid omgaat en je jezelf op een bepaalde manier bij neer kunt leggen, dat het de situatie is zoals die is. Ik begrijp heel goed dat je iets voor Nanda wilt betekenen. Ze heeft niet zonder betekenis aan Siri gevraagd waar die ene vrouw is. Blijkbaar zit je wel degelijk in haar gedachten. Het heeft denk ik tijd nodig voordat er bij Nanda enige ruimte ontstaat om te kunnen en durven praten. Probeer je niet schuldig te voelen. Wellicht kan je in de toekomst iets voor haar op welke manier dan ook betekenen.

    Liefs Sarah

  2. Lieve Mirjam (en Gerben )
    Ik ken je verder niet persoonlijk.
    Dit verhaal is heel persoonlijk!
    Ik ben er erg door geraakt.
    Het lijkt me heel moeilijk voor je.
    Ik leef met je mee.
    Wat jij schrijft over gebed is waar…
    Als je bid werkt dat daadwerkelijk iets uit…,
    al kan de uitkomst idd. anders zijn dan verwacht.
    Het is bijzonder dat je in de gelegenheid bent om
    1. Te weten wie je moeder is
    2. Een idee te hebben van haar nood
    en dus:
    3. Voor haar te kunnen bidden
    en in dit blog ook te mogen getuigen door alles heen.
    Ik wil graag voor jou bidden…,
    weet ff niet goed hoe en wat.
    Ik bid jullie samen God’s vrede toe in jullie situatie.
    Ik bid om wijsheid in alle beslissingen…,
    en Mirjam, dit te weten zal ook pijn doen…,
    God wil je graag troosten en bemoedigen.
    Hoe gaat het nu?
    Ik lees vooral veel medeleven met jouw moeder.
    Je zorg om of voor haar.
    Ik ben ook trots op je, net als je familie daar…,
    want jij bent een kostbaar mens
    en in de positie dat je kan bidden.
    Hoe waardevol is dat!
    Heel veel sterkte!
    Liefs Roeline

  3. Wat een verhaal…
    Ontzettend moeilijk allemaal. Ik kan me voorstellen dat je in een soort spagaat staat.
    Maar wat je doet is goed.
    We bidden met jullie mee om Gods leiding.

    Groetjes van Antoinette Grimmius.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *