tweede ontmoeting, vanaf een afstand…

Gisteren, 27 juli, om 00:25 zaten we in het vliegtuig. Het maakte zich klaar voor vertrek. Terwijl wij de startbaan opreden, kwamen bij mij de tranen. Alles kwam er uit. Afscheid nemen van Sri Lanka vond ik moeilijk. En weggaan met veel vragen en tegelijk met een blijdschap die ik ook voelde, maakte veel bij mij los. En nu ziet ik hier, weer op onze eigen bank, in ons eigen huis. Gisteren aan het begin van de avond zijn wij thuis gekomen. Dat voelde fijn! En nog fijner was het om vandaag de kinderen weer in onze armen te sluiten. Ineens gaat alles gewoon weer verder, alsof we niet zijn weggeweest. Toch valt het niet te ontkennen. Ik ben God zo dankbaar dat we deze reis hebben gemaakt en voor wat het ons heeft opgeleverd, een paar uur voor vertrek.

Zoals ik vertelde in mijn vorige blog, zijn we op de laatste dag weer naar Kandy vertrokken. Na vier uur reizen kwamen we aan op de parkeerplaats van de Spicegarden, vlakbij het gebied waar de vrouw (Nanda) woont die wij even later zouden gaan bezoeken. We hadden hier afgesproken met de mensen die met ons mee zouden gaan naar Nanda. Zij had van 1993 tot 1996 bij dit gezin gewerkt en voor hun verstandelijk beperkte dochter gezorgd. Zoals ik al eerder aangaf hebben andere mensen dit echtpaar voor ons gevonden en ons met hen in contact gebracht. Zo bijzonder hoe dit alles gegaan.

Toen dit echtpaar mij de hand schudde, gaven zij aan dat ze vonden dat ik heel erg op haar leek. Zij waren er van overtuigd dat de vrouw die bij hun heeft gewerkt, de vrouw is waarvan ik een foto heb uit 1985. Zij konden ook vertellen dat zij eerder in Philiandala Batakettara heeft gewoond. Precies zoals in mijn papieren staat. Als zij daadwerkelijk mijn moeder is, klopt bijna alles dus wat daar in staat.

Het echtpaar gaf aan dat het hen beter leek om eerst zelf naar Nanda toe te gaan. Ze hadden contact gehad met haar broer en die gaf aan dat ze er was. Gelukkig maar! Aanvankelijk zouden we zondag heen gaan. Tijdens onze rit werden gebeld door deze broer en die gaf aan dat rest de zussen aangaven dat ze niet wilden dat wij kwamen. Hoe het nou precies zit, dat ze wisten dat wij meekwamen, weet ik nog steeds niet. In ieder geval hebben wij sterk het vermoeden dat de hele familie iets verbergt. Het liefst was ik zelf meegegaan. Maar ik wilde Nanda niet weer van streek maken met mijn komst zoals eerder die week gebeurde toen zij mij zag.

Toen we bij de rijstvelden aankwamen, waar een stukje verder op het huis staat van Nanda en haar familie, namen wij de dochter van het echtpaar in de auto. Zij kon niet mee, gezien haar beperking. Het echtpaar zei ons dat we beter een paar honderd meter verder op konden staan met het busje, want de familie had door dat wij er ook waren. Ook Siri was het liefst blijven staan, maar hij gaf aan dat we beter konden doen wat dit echtpaar zei.

Na een dik half uur, kwamen ze onze kant weer op. Ze vertelden dat ze Nanda hadden gesproken en dat ze erg angstig was. Ze had hen verteld dat toen ze Siri van de week zag, samen met zijn vriend, dat zij kwade bedoelingen met haar hadden. Uit wat ze precies zij, maak ik op dat ze een traumatisch verleden heeft. Nanda vertelde hen ook dat toen ze mij zag, ze helemaal van de kaart raakte. Ze raakte geblokkeerd en rende naar de waterput om haar gezicht nat te maken. Dit heb ik zien gebeuren, toen ik daar was. Het echtpaar besloot om haar met rust te laten en haar weer terug te brengen naar haar huis. Ze kwamen zonder haar naar ons toe.

Een steek van teleurstelling ging door mij heen toen ik zag dat ze niet in de auto zat. Maar wat blij was ik toen ze mij de foto’s lieten zien de ze hebben gemaakt van Nanda, speciaal voor mij! Met tranen in mijn ogen bekeek ik de foto’s met Gerben. Ook Gerben was diep geraakt door het leed dat je duidelijk kon aflezen van haar gezicht. En hem geraakt zien, raakte mij ook weer. Ik had hard willen huilen en kon het nauwelijks inhouden, maar voelde mij geremd door de situatie waar we op dat moment in zaten. Ik vind mijzelf er erg op lijken. En ook bevestigen meerdere mensen dit dus. Mijn ouders zeiden vandaag: “deze vrouw is zeker weten de vrouw die jou op de arm droeg en die jou aan ons heeft gegeven”.

Nu is het dus nog de vraag of ze echt mijn moeder is. Zij zelf heeft namelijk nog geen directe bevestiging gegeven. Dat kan heel goed te maken hebben met schaamte, trauma of dat ze het geheim diep heeft weggestopt om er maar niet meer aan te hoeven denken. Er zullen vast nog meer redenen te bedenken zijn.

Het echtpaar kwam met het volgende. Ze gaan Nanda de komende week voor een aantal weken in huis nemen, om voor haar te zorgen. Haar tot rust te laten komen, in een andere omgeving. Verder vertelden ze dat Nanda ziek was en wilden haar meenemen naar een dokter om uit te zoeken wat er aan de hand is. Ze heeft medicijnen nodig en goede voeding. Siri zal ook contact blijven zoeken met Nanda en het echtpaar. Hij weet precies hoe hij met moeder zoals Nanda moet omgaan. Hopelijk gaat zij genoeg vertrouwen krijgen Siri om hem te vertellen over haar leven. Wij blijven ook contact houden met Siri en deze mensen. Gelukkig is er zoiets als skype, Viber (zoiets als what’s app, waarmee je ook gratis kan bellen naar andere gebruikers van viber) en email.

Na deze tweede ontmoeting, vanaf een afstand, bracht Siri ons naar het vliegveld. Het voelde (en nog steeds) voor mij zo dubbel. Wat ben ik blij met de foto’s en dat het nog niet voorbij is. Dat ze het contact met het echtpaar toestond. Maar wat had ik haar zelf nog graag willen zien! Met haar willen praten. Haar vertellen dat als ze mij had afgestaan, ik haar nooit iets kwalijk heb genomen. En dat Gerben en ik haar willen helpen. Ik had haar willen omhelzen. Zo van: alles is goed. En ik zit vol vragen. Mijn gevoel zegt dat zij mijn moeder is. Omdat ik zoveel herken van mijzelf in haar uiterlijk. En tegelijkertijd als ik kijk naar de wegen die God heeft gebruikt om ons bij haar te brengen. Dat is op zo’n bijzondere manier gegaan. Het was een enorme puzzel, waarvan alle kleine stukjes op het laatste moment in elkaar zijn gekomen. Ik beschouw dit als leiding van God. Ik kan niet anders geloven.

Nu moet ik moet opnieuw geduld hebben. En wachten. God heeft een plan, dat geloof ik. Alleen op Zijn tijd. Loslaten dus… Wat gepaard gaat met een verdrietig gevoel. Wat ik dus al voelde in het vliegtuig. Zo dichtbij bij haar was ik, echter geen tweede ontmoeting van dichtbij mocht er op dat moment plaatsvinden. Nog zoveel vragen heb ik. En tegelijkertijd ook weer niet, als ik naar de foto’s kijk. Jaren lang was die ene foto die ik had van mijn moeder genoeg. De foto die mijn ouders van haar hebben gemaakt nadat ze haar van mij in de armen hadden gekregen. Ze hadden haar gevraagd of ze een foto mochten maken, wat zij goed vond. Nu heb ik er nog meer foto’s bijgekregen. Ik zie het als een begin van wat er nog komen gaat. Want hier stopt het niet bij. Zelfs al is het niet mijn moeder, dan laat ik haar niet los. Ze zit al in mijn hart. “Everything is in Gods hands now”, zei de vrouw van het echtpaar, nadat ze mij een knuffel had gegeven. Dat kon ik alleen maar bevestigen.

5 thoughts on “tweede ontmoeting, vanaf een afstand…

  1. Wauh jeetje wat een verhaal. Als ik het zo lees en wat je ouders zeggen, denk ik ook dat de kans reëel is dat zij je moeder is. Spannend de komende tijd. Maar ik denk dat je ook wel op je ouders kan vertrouwen, zij hebben haar ook ontmoet toen ze jou zijn gaan halen.
    Maar blijft spannend tot je echt de zekerheid hebt. Ik wens jullie alle sterkte toe! Jullie hebben een mooie en bijzondere reis gemaakt!

  2. wat indrukwekkend, wat ontroerend.. met gevulde handen naar huis en een gevuld hart. Gods wegen zijn ondoorgrondeijk en Zijn plan.. het zal beter zijn dan wij kunnen bedenken! welkom thuis lieve mirjam en gerben! dank voor je verhalen! liefs Regina

  3. Wat een ontroerend verhaal. Ik hoop echt dat ze je moeder is. Wat een mooie verhalen heb je geschreven.

  4. Lieve allemaal, bedankt voor het vele meeleven, de hartverwarmende woorden, gebeden, duimen!! Dat heeft ons echt goed gedaan. Steun ervaren is zo fijn . In het echt praten we er verder over en kan ik de foto’s laten zien. liefs

  5. Wat jammer dat ik de meldingen niet heb ontvangen via mijn mail..!

    Wat een indrukkende reis en zoektocht was dit voor jullie! Ik sta versteld van het vertrouwen wat jullie ervaren tegenover God. Ik zie absoluut zijn leiding hierin, tot op de laatste dag, heel bijzonder dit…
    Ook ben ik ontzettend benieuwd in hoe het verdere contact is verlopen met Siri, graag hoor ik alle verdere details van alles wat er is gebeurt!
    Ik zie in dit hele gebeuren dat God jullie draagt en een groot plan met jullie heeft, alles is op zijn tijd en op zijn manier, mooi om te zien dat jullie hier rust in ervaren, dat spreekt absoluut van vertrouwen!

    Veel liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *